Eski Türkiye ile “AKP icadı” yeni Türkiye arasında en belirgin fark; iktidar-muhalefet arasındaki “diyalog” alanında meydana geldi.

AKP’ye kadar Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde (TBMM) ne kadar sert tartışmalar olursa olsun iktidar partisi ile muhalefet partileri arasında mutlaka alternatif iletişim kanalları açık olurdu.

AKP ve Tayyip Erdoğan böylesi kanalların tümünü imha etti. Yönettiği ülkeyi düzenli olarak iki ana gruba ayırdı:

-Onlaaaar… Ve biz!

***

Süleyman Demirel uzun iktidar yıllarından sonra 12 Eylül 1980’de “muhalefetin önemini” kavramıştı:

-İktidar her rejimde bulunur. O rejimi kıymetli kılan muhalefetin varlığıdır!

AKP muhalefete olan saygısını (!) 19 Mart 2025’te gösterdi:

-Ezici seçim zaferi kazanmış muhalif belediye başkanlarını hapse attı!

İktidar partisi devlet olanaklarını tamamen ele geçirdiğinde bu “avantajını” hiçbir zaman bir kenara koymadı!

Yeni Türkiye’nin bağımsız (!) yargısı da destanlara takla attıracak bir sistemi yerleştirdi: Adli makamlar, suç dosyaları kabarık, tedavi ve ıslaha muhtaç kişilere en üst düzeyde itibar bahşediyorlar!

Onların anlattıkları ipe sapa gelmez şeyler “suç kanıtı” olarak iddianamelerde yer alıyor. Bu iftiralar sonucu tutuklananlar ise Türkçe’nin sınırlarını zorlayan savunmalar yapıyorlar:

-Olmamış bir şeyin olmadığını ispat etmek durumundayız!..

Cumhuriyet Halk Partisi, (CHP) hakkındaki “en iddialı” iddianameden (İBB) bazı seçkiler yaptı ve halka dağıttı.

Suç (!) kanıtları da şöyle:

*969 kere, “Hatırladığım kadarıyla!”

*774 kere “Bilmiyorum!”

*546 kere “Duydum!”

*499 kere “Olabilir!”

*51 kere “Bilmemekteyim!”

Yeni Türkiye’de bunlar gibi, bir iddianamede yer alması mahkemenin manevi şahsına “hakaret” suçu sayılabilecek ifadeler dava dosyalarına girmiş halde…

***

Buna karşın belgelenmiş suçlar ise “mazur” görüldü, görülüyor. Ensar Vakfı için 2016’da Karaman’da açılmış bir davada 8-10 yaşlarında 45 çocuk cinsel istismara uğradığı kamuoyuna yansıdı. Dönemin aile bakanı hanımefendi (Sema Ramazanoğlu) mağdur 45 çocuğun  değil de zanlı kurumun yanında durmayı tercih etti:

-Bir kere olmuş bir olay üzerinden vakfı karalamayalım!

Dönemin adalet bakanı da (Bekir Bozdağ) o yıl Meclis’te tecavüzcünün mağdur ile evlenmesi halinde cezasının hafifletilmesi hususu üzerine gazetecilere şöyle izahatta bulundu:

-Bu tamamen küçüğün rızası ile…

Çocuklara yönelik bu kadar vahşi saldırı sırasında bile iktidar partisi içinden hiç kimse “böyle şeyler ayıptır, günahtır” demedi. Mesela iktidar sözcülerinden biri çıkıp tavır alabilseydi ve şu şekilde bir ahlak dersi verseydi:

 -Partimiz bu türden ahlaksızlıkları asla tasvip etmiyor. Hangi düzeyde olursa olsun savunanların da partimizle ilişkisi kesilmiştir!

Çok güzel olmaz mıydı?

Ama olamadı!

Toplumsal ahlakı savunmak neden hep yönetim kademelerinde bulunmayan, iktidar dışında olanlara düşen bir görev oluyor?

Eski Türkiye ile Yeni Türkiye arasında pek çok fark var. Bir bölümü –çöken- otoyollar, geçiş garantili köprüler, uçuş garantili hava limanları, hasta garantili hastaneler inşa edildi. Bu “gelişmişliği” arz edenler karşılık olarak ötekileri yok ettiler. En başında da iki kıymetli değer geliyor:

-Adalet ve ahlak!..