Kendi hayatlarında mutluluğu bulamayan bazı kişiler, başkalarının mutlu olmasını kıskanır.

Sanırlar ki mutsuzluklarının nedeni onlardır.

Bu yüzden çevrelerinde gördükleri mutlu insanları söz ve davranışlarıyla mutsuz etmek için uğraşırlar.

Bunlar kendi içlerinde çözemedikleri sorunun kaynağını hep başkalarında aradıklarından, onlara dokunan elektrik çarpmış gibi olur.

Çünkü ruhlarını kemiren sıkıntıdan kurtulmak için boşalacak yer arar ve ilk dokunana da deşarj olurlar.

Bu arada söz dinlemez, eleştiriyi takmaz, öneri ve nasihatları hiç ciddiye almazlar.

Tek şeye odaklanırlar, o da rahatlamak için başkasının canını yakmaktır.

Ne kadar can yakarsa o kadar rahatlar böyleleri.

Karşısındakini üzmüşmüş, canını sıkmışmış, kalbini kırmışmış hiç umurunda olmaz.

Onun için varsa yoksa o an için rahatlamaktır. Kırar döker içini boşaltıp rahatlar. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam eder.

Onu ciddiye alan, söz ve davranışlarına değer verip, içine atanlar da kendi kendini yer durur.

Çünkü ne söylese boş, ne yapsa anlamsızdır.

Bu nedenle laftan anlamaz, söz dinlemez, ne yaptığı ne ettiği belli olmayan, yalnızca kendisi için yaşayıp, bencilliğin doruklarında dolaşan kişileri hiç önemsememek, mümkünse uzak durmak gerekir.

Ne demiş atalarımız bırak sarhoşu yıkıldığı yere kadar gitsin.

T.D. / 19.1.2026