Bilgi çağını yaşıyoruz. Hayatımızın son 20-25 yılına bakacak olursak, hangi bilgilerin hayatımıza ne kadar hızla girdiğini ve aynı hızda da eskidiğini göreceğiz. Bazı meslekler değişti, ya da yok oldu, yeni meslekler ortaya çıktı. Teknolojinin hızına yetişmek neredeyse imkansız. İnsan ömrü uzuyor. Nasıl arabanın deposunu bir kere doldurarak ömür boyu kullanmak mümkün değilse, artık tek bir diplomayla ömür boyu çalışmak da mümkün değil. Öyleyse yapılacak şey çağın gerisinde kalmamak, yeni bilgilere yetişebilmek için hayat boyu öğrenmek.

Avrupa Birliği, Hayat Boyu Öğrenmeyi “Temel Eğitim Politikası” olarak kabul ediyor ve okul hayatı bitse de, hayat okulunun ömür boyu devam edeceğini öngörüyor. Ne var ki, çoğumuz kendi ülkemizde bile çağın gerisinde kaldı.

Gerçi Türkiye’de de bir Milli Eğitim Bakanlığı Hayat Boyu Öğrenme Genel Müdürlüğü var(mış) ve kurumsal olarak, Halk Eğitim Merkezleri, Mesleki ve Teknik Kurslar adıyla çalışıyor(muş) ama buralara kimler ulaşıyor, kimler yararlanıyor bilemiyorum. Acaba, 50 yaşında bilgisayar öğrenenimiz, emeklilik sonrası yabancı dil kursuna gidenimiz, bir meslek sahibiyken yeni bir alan için online eğitim alanımız, dijital okuryazarlık kazanmaya çalışanımız var mı? Avrupa Birliği, “Öğrenmek gençliğe ait bir ayrıcalık değil, insan olmanın sürekliliğidir,” diyerek, Hayat Boyu Öğrenmenin, bireyin yalnızca örgün eğitim süreciyle sınırlı kalmadan, hayatın her döneminde bilgi, beceri ve yetkinliklerini geliştirmesi anlayışı üzerine kafa yoruyor.   

Hayat Boyu Öğrenme, yalnızca alan bilgimizi ve mesleki yeterliliğimizi artırmamızı değil, aynı zamanda düşünme biçimimizi, dünyayı anlama kapasitemizi, evrimleşmemizi ve çağdaşlaşmamızı da öngörüyor. Aksi takdirde çağdaş dünya ve kültürle aramızdaki mesafe her gün biraz daha büyüyor.   

Bugün gelişmiş ülkelerde, 40 yaşında bir bireyin yeni bir meslek edinmesi, 60 yaşında bir bireyin dijital okuryazarlık kazanması, ya da emeklilik döneminde bir yabancı dil öğrenmesi artık istisna değil, toplumsal bir ihtiyaç. Bizde ise çok nadir gördüğümüz örnekler müthiş bir gazete haberi. 

Biz ülkenin geleceğini “Cahil Kitlenin Ferasetinde” görürken, Avrupa Birliği başta olmak üzere birçok ülkede Hayat Boyu Öğrenme, yalnızca eğitim politikası değil, demokratik katılım, sosyal adalet ve toplumsal bütünleşmenin temel araçlarından biri olarak görülüyor. İşte böyle önümüze bakarak geri geri yürüdüğümüz için yol aldığımızı zannederken, ilkel dünyaya doğru hızla yaklaşıyoruz. Gelecek karanlık görünüyor çünkü hayat tarzımızı her şeyi bildiğini zanneden cahil kitlenin verdiği oylar belirliyor. 

Merak duygusunu yitirmiş, kendine ve geleceğine karşı sorumluluğunu bilmeyen, kendince dünyada artık öğrenecek hiçbir şeyin kalmadığını düşünen bir toplumla çağdaş dünyayı nasıl yakalayacağız? 

Diyeceksiniz ki, “Bu yazdıklarına nasıl bir tepki veya karşılık bekliyorsun?” Cevap: HİÇ 

SADECE İÇİMİ DÖKTÜM, O KADAR.