Nur içinde uyusunlar; Atatürk ilkeleriyle özdeşleşmiş İsmet İnönü, Celâl Bayar, Süleyman Demirel ve Bülent Ecevit’i sık sık anıp rahmet okuyorum.

Aslında yazmayı düşündüğüm birkaç konu vardı; bazıları yanlış anlaşılabilir, bazıları belâya bulaşabilir, bazıları da, ma’âzallah, Silivri’lere ulaşabilir diye endişemiz olmadıysa da, yazmak içimizden gelmedi. Elhamdülillah memlekette demokrasi var. İnsanlar yazılı veya sözlü olarak fikirlerini beyan edebiliyor. Yeter ki nefret duygularını uyandırmasın.

Anlatabildiysek, yazmaktan korkmadığımızı ve korkmak için neden görmediğimizi ifade etmiş olduk.

O zaman, buyurlar olsun, yıllar önce yazdığımız bir Sonbahar şiirine.

Umarım sıkılmadan okursunuz.

SOLAN TABİAT DEĞİL

Mutlu mağrur turunçlar, selam duruyor kışa,

Türlü mandalinalar, girişmişler yarışa

Hangisi sararacak, pazara yol tutacak

Çiftçi de bu sayede, karnını doyuracak

Şimşek gümbürdeyerek çaktıkça bir hevesle,

Kaçışıyor kuzular, semadan gelen sesle

Rüzgâr mı, fırtına mı; bir yel, orta şiddette

Dökecek yaprakları, belli, kısa müddette

Telâş anlatır gibi, kuşlardaki cıvıltı

“Koşuşturun” der gibi arılarda vızıltı

Toroslar karşılarken işte böyle hazanı

Duyuldu uzak köyden, ikindinin ezanı

Filozof bir eşeği, karşımızda görünce,

Yüreğimi kapladı, bir sızı ince ince…

Eski alışkanlıklar birden bire yok oldu

Ne bileyim; en önce, şu hürmet unutuldu…

Ne kaldı; reçellerden, ev işi tatlılardan

Bulguru alıyoruz, marketten ya bakkaldan

Tarhana nasıl olur, kaç kişi hatırlıyor?

Düşündükçe geçmişi, bak içim daralıyor…

Nurettin, sonbaharda, yapraklar değil solan

Asıl solan geçmişmiş, hatıralarda kalan…

Nurettin ÇELMEOĞLU