PAZAR SOHBETİ
Dinmek bir yana, acılar en çok gece hissettirirmiş kendisini. Kim bilir, belki gecenin getirdiği sessizlik ama mutlaka yalnızlık. Ve çağrıştırdığı duygu: “Sana muhtacım, gel.” Yalnızlık… Ham hayal ama belki duyulur diye mırıldanıyorum
Kısacık sözler, uzun uzun nağmeler ve derin derin anlamlar. Ziya Taşkent geliyor aklıma. 1999 depreminde kaybettiğimiz. Piyanosunun başında, son eserini bestelerken. Mırıldanamıyorum bile. İçimden söylüyorum. Belki de kimsenin duymasını istemiyorum. Bir şeyler var bu akşam bende, çözemiyorum.
Dinmiyor hiç bu akşam, ne gözyaşım ne acım.
Bu akşam her akşamdan sana pek çok muhtacım.
Senden başka kimseye yok benim ihtiyacım.
Bu akşam her akşamdan sana pek çok muhtacım.
Dinmek bir yana, acılar en çok gece hissettirirmiş kendisini. Kim bilir, belki gecenin getirdiği sessizlik ama mutlaka yalnızlık. Ve çağrıştırdığı duygu: “Sana muhtacım, gel.” Yalnızlık… Ham hayal ama belki duyulur diye mırıldanıyorum
Açık tuttum kapımı, çalmadan girsin diye.
Dua ettim her gece, habersiz gelsin diye.
Mum yaktım türbelere, aşkımı bilsin diye.
Dua ettim her gece, habersiz gelsin diye.
Duydu mu, peki? Geldi mi? Ne gezer. Bilmiyor muyum sanki dua ile, mum yakmakla olmayacağını? Bilmez miyim, hiç? Salak mıyım? Kalbim geliyor aklıma. “Hep senin yüzünden,” diyorum. Söküp atasım geliyor. Açıyorum ellerimi ve diyorum ki:
Artık bana bu kalbin, hiç lüzumu kalmadı.
Verdiğini al Tanrım, başka çarem kalmadı.
Sonra kapatıyorum gözlerimi. Görmek için. Yanlış söylemiyorum; gözlerimi görmek için kapatıyorum. Gönlümün istediğini, istediğim gibi görmek için. Hayal ettiğim gibi…O günlerdeki gibi… Işığa bile muhtaç değilim. Ve meydan okuyorum:
Ay batarsa batsın, bakışın yeter.
Güneş doğmasın hiç, yakışın yeter.
Bir ince su olup, akışın yeter.
Ya çağır geleyim, ya bana sen gel.
Gelmiyor tabi. Çağırmıyor da. Neden gelsin, neden çağırsın ki? “İstese gelir belki ama duymuyor,” diye bir züğürt tesellisi. Ama ben yine de, “Belki, belki,” diye sayıklayayım. Kim bilir, belki…
Belki bensiz bu yollardan geçeceksin bir akşam.
Kalbin dinmez acılarla, gözün yaşla dolacak.
Belki sen de benim gibi içeceksin her akşam.
Ne bir çare, ne bir ümit, ne teselli olacak.
Sadece bir ümitti. Ne bir sitem, ne beddua. İstemem kimsenin kalbinin acılarla, gözünün yaşlarla dolmasını. İster içsin, ister içmesin her akşam, ve asla çaresiz, ümitsiz ve tesellisiz kalmasın. Ben mi? Kendi dünyamda, gerçeklerle baş başayım. Ne mi o gerçek. İşte bu:
Ben yolun sonuna gelmişim artık.
Elveda sevgili dostum, elveda.
Ümidim emelim her şeyim kırık.
Elveda sevgili dostum, elveda.
İYİ PAZARLAR, SEVGİLİ DOSTLAR.
- AFİYET OLSUN…ANLADINIZ SANIRIM.
İfral TURGUT
8.02.2025 19:16:00
-
1
YASAK 1 MART’TA BAŞLADI
-
2
ADANA’DA KADINLARA FİLM
-
3
ADANA ŞALGAMINA AB TESCİLİ
-
4
BÖBREK TAŞINDA DOĞRU SANILAN 10 TEHLİKELİ BİLGİ!
-
5
SIFIR ATIK BİLİNCİ GÜÇLENDİRİLECEK
-
6
Oktay EROL Yadı/ ADANA İLKYAZDA DAHA GÜZEL…
-
7
ADANA PORTAKAL ÇİÇEĞİ KARNAVALINA HAZIRLANIYOR
-
8
“HEKİMLİK BİR VİCDAN MESLEĞİDİR”
-
9
CHP’DEN ADANA'DA DOĞU AKDENİZ YEREL MEDYA BULUŞMASI
-
10
Turgay DEVELİ Yazdı/ BAŞUCUNDAN BLOKE EDİLEN PARTİ
-
11
İfral TURGUT Yazdı / İMAMOĞLU İÇİN 2430 YIL İSTENİYOR
-
12
BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ’NDEN “POZANTI ATIK SU” AÇIKLAMASI
