Her söylediğine inanıldığına inanan, kanaat önderi biri “Kurban”ı anlatıyor. Dinleyenler saf ama o aptal yerine koyuyor. Diyor ki, Çocuğu olmayan Hazreti Davut, Allah’a dua etmiş ve ’Yarabbim bana bir kız çocuğu ver, onu sana kurban edeyim.’ Dua tutmuş; Davut, kızının adını Ayşe koymuş. Gel zaman git zaman, çocuğun kurban edileceği gün gelmiş. Hz. Davut kızı yatırmış, tam boğazını kesip kurban edecekken, Azrail gökten bir keçiyle çıkagelmiş ve “Kızı bırak, al bu keçiyi kurban et,” demiş. 

Dinleyenlerden biri artık dayanamamış ve patlamış: "Yahu bunun neresini düzelteyim? Hz. Davut değil Hz. İbrahim, kız değil erkek, Ayşe değil İsmail, Azrail değil Cebrail, kurban edilen de keçi değil, koç."

Sözü Devlet Bahçeli‘ye getireceğim. Demiş ki, "Bakıyorsunuz, sanatçı ve medya mensupları uyuşturucuyla anılıyor. Ünlüsü ünsüzü bataklıkta çırpınıyor. Makyajlanmış hayatların ne kadar çürüdüğü görülüyor, gösteriliyor. Bakıyorsunuz, bir özel jette her rezalet, her türlü iğrençlik sahne alıyor. Ülkemiz Merhum Reşat Nuri Güntekin’in Yaprak Dökümü isimli eserini adeta aratmıyor. Önüne gelen Bihter olmuş, önüne gelen Behlül karakterine bürünmüş. Sorarım sizlere, bize ne oldu? Hangi ara bu kadar irtifa kaybettik? Bu hallere nasıl düştük? Dahası yaşananlar ve yaşatılanlar Müslüman Türk milletine reva mıdır?"

Ben bunun neresini düzelteyim,” demeyeceğim. Zaten düzeltmeye de niyetim yok. Çünkü konu sosyal medyada yeteri kadar konuşuldu, millet Bahçeli ile yeteri kadar dalgasını geçti. Bu onun yumurtladığı ilk hikmet değil ki. Ama şuuraltında bazı isimler o kadar baskın ki, ona düşündüğünü değil, görevlendiren isimleri söyletiyor. Bazı siyasiler ne çok şey bildiğini anlatmak için bilgiçlik taslarlar. Olağandır. Uluslararası Türk Dil Kurultayı’nda, “Size Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın bir şiirini okuyacağım,” deyip Faruk Nafiz Çamlıbel’in “Sanat” isimli şiirini okuyanlar da olmuştu.

Benim derdim o değil. Üzüldüğüm ve içimi yakan şey, Bahçeli’nin grupta yaptığı bu konuşmayı, bütün grubun bir hayranlık ve huşu içinde alkışlaması. Nedir bu grubun ruh hali? Nedir bu körü körünü itaat ve yalakalık?

Meclisin genel kalibresi zaten belli. Göreve başlarken namusu ve şerefi üzerine yemin eden ama  meclis toplantılarına katılmadığı halde, katılmış gibi sahte “pusula”  gönderen milletvekilin namus ve şerefi zaten söz konusu değildir. Ben bu ahlak ve ruh halini gerçekten merak ediyorum.    

Yanlışı hatta yalanı bile bile alkışlayan ruh hâlinin merkezinde mutlaka sadakat ihtiyacı vardır. Liderin söylediği sözün doğru olup olmaması her zaman ikinci plandadır. Önemli  olan “bizden biri” tarafından söylenmiş olması. Burada alkış, söylenen cümleye değil, konuşanadır. Doğruyu alkışlamak riskli, yanlışı alkışlamak ise güvenlidir.

Muktedirlerin çevresinde oluşan kalabalıklarda yerleşik bir psikoloji vardır: Güç hata yapmaz. Yaparsa da, “Biz anlamadık ama vardır bir hikmeti,” denir. Yanlışı fark etmek, fark ettiğini söylemek cesaret ister, alkışlamak ise konfor sağlar. Kültürel zemin hiç önemi değildir.

Alkış artık beğeni değil,  itaatin simgesi oldu. Ne söylendiği değil, söylendiği anda nerede durulduğu önemli hale geldi. Bu yüzden yanlış da, yalan da alkışlanıyor. Çünkü  alkış: artık bilgiyi değil, estetiği değil, gerçeği değil, tarafı ilan ediyor ve tarafının bilinmesi kimliksiz, kişiliksizler için çok önemlidir.

Yanlışı alkışlayan ruh hâli, cehaletten çok teslimiyetin ifadesidir ve en tehlikelisi de bir süre sonra yanlışın alkışlanmaması ama alkışın hala beklenmesi ve talep edilmesidir. Ama bir gün alkışlar kesildiğinde, geriye sadece yanlışlar kalır.

ONU DA ARTIK YANLIŞIN VE YALANIN SAHİBİ DÜŞÜNSÜN